Ik krijg nog steeds kippenvel als ik eraan denk. Onze eerste dag in Rome, ergens half juli, finaledag van het WK.

Ik, mijn zus en nog een groepjes vrienden trokken 12 dagen naar Italië. 6 dagen Rome en 6 dagen Sorrento: de perfecte mix van cultuur, natuur en ontspanning.
Omstreeks 17uur werden we aan ons hotel gedropt in de wijk Trastevere. Vlug opfrissen, even proeven van de culinaire kunsten die het hotel te bieden had en dan hop, de eerste bus op. We hadden horen waaien dat de match Frankrijk – Italië te volgen was op grote schermen aan het vroegere Circus Maximus. We kwamen echter al te laat aan, in de bus hoorden we via de radio dat Frankrijk al gescoord had, een grote ooooh ging door het pendelende publiek. Aangekomen aan het Circus Maximus werden we meteen getroffen door de sfeer, het deed een beetje festivalweideachtig aan. De Italiaanse vlaggen verkochten als zoete broodjes:

We waren net aangekomen toen het meteen 1-1 werd. De toeters en vlaggen werden geheven, sfeeeeer. Maar dan kwamen de verlengingen. Zidane werd van het plein gestuurd, of werd er gescoord? Zo leek het alleszins aan het gejuich van het publiek te horen. En daarna was het de beurt aan de penalty’s. Hier laten de goosebumps zich weer voelen

 GOAAAL
en nog 1 en nog 1 en nog 1 en nog 1

TUTTO VERO
CAMPIONI DEL MONDO
Ik riep, ik sprong, het samenhorigheidsgevoel was immens. Dit kon tellen als ons eerste halve dag in Rome. En ik ben maar wat blij dat ik het mocht meemaken, want eerlijk, het ziet er niet naar uit dat Italia deze stunt nog vlug zal herhalen.

Ook al bleven de auto’s de hele nacht toeteren, wij gingen allemaal met de glimlach naar bed, aja, het colosseum wachtte op ons de volgende dag!

P.S.: wie het gloriemoment nog eens wil herbeleven: http://www.youtube.com/watch?v=U59IW2aZZ5g